Wpadłem sobie na pomysł, by wykorzystać stoper w liczniku i przeliczyć kadencję chałupniczo - czyli ustnie. Tak po prostu, żeby się bardzo ogólnie zorientować, jak to z nią jest. Mądre książki i mądrzy ludzie w internetach mówią, że powinno być równo 90. Okazało się (na kilku próbach), że jeżdżę trochę szybciej - w granicach 95-100. Po lekkim zwolnieniu prędkości pedałowania okazało się (przynajmniej na krótkiej, godzinnej próbie), że zrobiło się nieco efektywniej, zarówno pod kątem prędkości jak i wysiłku potrzebnego do osiągnięcia owej.

Przy powrocie 2,5, przy dojeździe - 2,8, oczywiście na minusie. Jaszczur jedzie jakby miał silnik... co jakoś mnie zachęca do sprawdzenia obwodu koła, ale tym razem z linijką (chociaż dystanse wygladają poprawnie). Średnie wychodzą przyjemne, jedzie się nieźle... chociaż nigdy nie pokonywałem takich dystansów na blacie. Zwykle wrzucałem go raz - na wiadukcie (jeśli w ogóle). Ot, magia kół 26''.

No, to wreszcie się stało. Jaszczur wyjechał na trasę. Standardowo - do pracy.

Wiało jak cholera. Z wiatrem jechałem 40 km/h, pod wiatr - 17. A średnia i tak wyszła ciekawa. Lemondka momentami robiła się niebezpieczna.

No i mamy 9000 km w tym roku i jednocześnie pierwsze sto w grudniu.

Wychodzę z pracy w piątek, wyjeżdżam z garażu, a tu nagle okazuje się, że ktoś wziął i ukradł drogę rowerową! Serio, serio! Tam, gdzie do tej pory kostka Dauna, niczym nieśmiała licealistka, czerwieniła się zachęcająco, wyrosło białe pastwisko. Upstrzone, co prawda, kilkoma pojedynczymi śladami rowerów, ale jednak pastwisko.

Niepocieszony i wielce zakłopotany tym odkryciem, postanowiłem postawić na szali swe życie i - choć może to brzmieć niewiarygodnie - postanowiłem jechać jezdnią. Ja i jezdnia! Nigdy bym nie przypuszczał!

Początek był spokojny, jak zawsze zresztą. Kolorowo zrobiło się przy zjeździe z wiaduktu, bo tam zaczął się już korek. Jak zawsze, jako burak-rowerzysta, za nic mając sobie ludzi, którzy uczciwie czekają żeby wystać swoje w korku, wjechałem między auta i po chwili byłem już na Popularnej. Tam wcale lepiej nie było. Wsiadłem więc na lewy pas łamane przez środek i pomknąłem aż do Chrobrego niczym nie niepokojony. Kierowcy z naprzeciwka jak nigdy cisnęli się do prawej, zostawiając samotnemu rowerzyście wolny środek. Na Globusowej i Dźwigowej lepiej się nie zrobiło, dopiero na Powstańców nastał luz.

Wieczorem spadł sobie śnieg. Zastanawialiśmy się, czy warto przystosowywać Jaszczury do walki w śniegu, ale postanowiliśmy zaryzykować. Okazało się, że słusznie - wkrótce przestało padać (a na rano było zupełnie sucho). Po treningu zabrałem się za moją szosę, złożyłem ją do kupy i przygotowałem do testu następnego dnia. Obecnie mam w domu sześć rowerów, siódmy w formie ramy (z której można z dostępnymi w domu częściami złożyć kompletny rower), ósmą ramę i dziewiątą - ale pękniętą. Do tego od cholery opon i kół.

Winienem chyba złodziejowi postawić piwo. Gdyby nie okradł mnie, pewnie byłbym posiadaczem tylko jednego roweru, a tak to ta sytuacja zmusiła nas do wyszukania zimówek oraz szos.

Wmieszałem się też niepotrzebnie w dyskusję dotyczącą rowerowych opon zimowych. Gdy powiedziałem, ze zimówki na miasto są zupełnie zbędne, popatrzono na mnie jak na wariata. Było siedzieć cicho, zapomniałem, że ludzi z moim podejściem jest mniej niż więcej. A tych, co jeżdżą zimą to już w ogóle jak na lekarstwo. Od połowy listopada jestem jedynym, który dojeżdża na rowerze...

Pompka mi padli. Taka fajna, kupiona w GO Sport, gdy trzy lata temu brałem wszystko, co było rowerowe. Akurat wydarzyło się to przy zmianie tylnego koła, więc zakończyłem robotę małą, ręczna pompką i o sprawie zapomniałem. Okazało się że (po trzech latach) w końcu poddał się tłok, a ja postanowiłem w końcu kupić pompkę z manometrem.

Dziś rano uzupełniłem ciśnienie w obu kołach. Było coś około 2,5 bara. Dobiłem do pięciu. Teraz rower jedzie sam.