W końcu ten dzień musiał nadejść. W związku z tym, że sporo aktywności przejmują wspinaczka i trekking, nawet mój najwierniejszy fan zapytał, czy będzie jeszcze sens tu wchodzić. Już niedługo ten blog w ogóle opustoszeje i podzieli rolę naszej strony, która notuje dziennie tylko jedne odwiedziny, pod warunkiem, że sam tam wlezę. W sumie już dawno przeniósłbym wszystko do Excela i notatnika, ale chmura ma swoje plusy; dostęp do statystyk, notatek i relacji z każdego miejsca na świecie jednak czasem się przydaje.

A dzisiejszy dzień zaczął się kiepsko, bo musiałem sam odstawić auto do mechanika, zdemontować rower z dachu, wsiąż na niego i znowu sam (Hipcia ma rower w serwisie) powlec się w kierunku pracy. Na Kasprzaka wyprzedziła mnie poziomka, którą z kolei dogoniłem w korku wlotowym do Prymasa. Okazuje się, że o ile jest szybsza na prostej, o tyle w przepychaniu się w korku przegrywa. Przegrywa także motocykl: stałem za nim na skrzyżowaniu z Ordona, a na dystansie 1,5 km (od Ordona do wylotu z tunelu przy Zachodnim) wygrałem o dobre 50 metrów; byłoby więcej, ale trochę czasu zmarnowałem czekając za nim, dopiero od wyprostowania Prymasa jechaliśmy każdy swoim "tunelem" między samochodami. Pokonać samochód to nie wyzwanie, ale wygrana z motocyklem to juz jest coś.

Nie, nie mój. Hipci rower pojechał na wakacje do serwisu, wskutek czego weekend pozostał nierowerowy. A skoro nierowerowy, to pozostała jedynie ścianka.

Jedno gówno, czyli chlapo-mokre temperatury w okolicy zera się skończyło. Niestety, temperatura zamiast utrzymać się poniżej 10 stopni, wyskoczyła na wysokośc drugiego gówna: 12 rano - 23 w południe. Ubranie suche, ale trzeba wozić ze sobą coś na zapas, bo o 20:00 moze być ok, ale o 23:00 może być chłodniej.

Do tego, oczywiście, wiosna równa się radosnemu, zielonemu pierdolnięciu rowerzystów. Każdy stwierdził, że skoro jest cieplej, to mozna jeździć. O ile sama ilość mi nie przeszkadza, trudno, i tak staram się nie jeździć DDR, o tyle, jeśli już jadę, to mam pewne przeciwskazania. Na przykład, bardzo nie lubię krów, które walą mi na czołówkę bo:
- sobie rozmawiają przez telefon
- sobie rozmawiają jadąc obok siebie
- przednie kółko tak fajnie się kręci.
- przecież zdążę wyprzedzić.

Co roku na drogi rowerowe wyjeżdża zgraja półgłówków. Byle do listopada!

Wychodząc z pracy (nie mamy otwieranych okien) zalożyłem na wszelki wypadek czapkę i kurtkę. Wyjechałem na powierzchnię, zdjąłem jedno i drugie. 15 stopni! Chyba się komuś przesunął przecinek.

Przed pracą za to prawie 35 km - musiałem coś pilnie załatwić na drugim końcu Stolicy; po drodze zmoczył mnie konkretnie deszcz, trafiłem idealnie, bo jak wchodziłem, to właśnie przestawało padać.

Ot, wczorajsze dwa obrazki, dwa wymienione uśmiechy z użytkownikami ruchu podsumowały mi, że uprzejmość na drodze to lepsza opcja niż nieuprzejmość, nawet, jak mi się "należy" - na DDR czy przejeździe rowerowym. Dwie osoby, które wczoraj spotkałem, pewnie nie pomyślą o "skurwysyńskich rowerzystach".

Rano z kolei jechałem sam, zaszalałem i zrobiłem sobie lewoskręt spod tunelu na Rondzie Zesłańców.

I wyłażą rowerzyści, wśród tego mój ulubiony typ: tacy, którzy jadą wolniej niż ja, wiedzą, że są wolniejsi, ale na każdym skrzyżowaniu muszą, kurna, muszą wepchnąc się przede mnie. I na każdym skrzyżowaniu muszę takiego barana wyprzedzać.

A rano było ciepło. Za ciepło.