Zaczęły się ferie. Na mieście pustki. Jedziemy sobie sami, jak wielcy państwo, do skrzyżowań prawie sami dojeżdżamy... Nawet przy Towarowej nie musiałem się przeciskać...

Piątek. Gazety podają info o tym, które ulice zakorkowane przez wyjeżdżających na ferie. Szerzą się dobre rady o tym, których ulic unikać... A w to wszystko wjechała jeszcze Masa Krytyczna. Idealnie się złożył termin, nie ma co.

Wczoraj jeszcze powrót przy śniegu, dziś już sypać przestało. Jeszcze tylko odjąć z pięć stopni i zacznie się ładna zima :)

Skoro zaczęło się mokro, a nie śnieżnie, to od razu, z sekundy na sekundę, na mieście wyparowały korki. Dziwne.

Tylko dojazdy transportowe. Bez wodotrysków.

Myślałem o napisaniu w temacie tylko tego pierwszego pytania, ale zaraz by mi taki jeden, co moczy jajka w przeręblu, zaczął narzekać, że "tabloidowe". To niech narzeka na coś innego. :D

Wczoraj przeczytałem artykuł. W skrócie: ZDM nie ma pieniędzy na odśnieżanie DDR, a biedni rowerzyści są biedni, bo nie mają po czym jechać. Zastanowiłem się, czy na pewno tacy biedni... Z jednej strony: możemy legalnie jechać jezdnią, a samochody w taką pogodę jakoś bezpieczniej i spokojniej się przemieszczają, a z drugiej: zawsze możemy zjechać na chodnik i nim sobie jechać, bo "złe warunki do jazdy" (w sumie większość społeczeństwa nie odróżnia DDR od chodnika, więc jeden to pies). Jak dla mnie - sytuacja idealna: samochody jeżdżą ostrożnie, a my możemy jechać jak nam się podoba :)

I zgodnie z powyższą zasadą, wracając z pracy, zawinąłem się na Popularną i caluuuuuśką przejechałem sobie po chodniku. Bo, niestety, od dwóch dni zdarza mi się wyjść wcześniej niż zwykle, a okazuje się, że okolice 17:45 to jednak godzina korka. Trochę musiałem pokombinować, pchając się między ludźmi, ale nadal byłem szybciej, chętnie współpracowali i pryskali na boki. Jednak z pań nawet zwróciła mi uwagę na to, że ją omijam bokiem, po nierozjeżdżonym śniegu, a w końcu wystarczyłoby zadzwonić dzwonkiem i ona by się przesunęła. Nie rozumiem: to już kolejna osoba, która upiera się, żebym ją zdzwonił na chodniku (jeśli ktoś nie wie: jeśli zdarza mi się jechać chodnikiem, to zawsze czekam, aż zrobi się miejsce, ewentualnie mówię "przepraszam", dzwonić (nawet, gdybym miał czym) bym nie dzwonił, bo jestem w miejscu, gdzie mnie być nie powinno); na mnie dzwonek rowerowy za plecami, gdy idę chodnikiem, działa jak płachta na byka. No, ale może ludzie lubią, jak się na nich dzwoni ;)

Po drodze słyszę "bum". Panu z FedExu się spieszyło a, panu z ZTMu się zatrzymało i... Po chwili autobus odjechał, kurier nie wysiadł, zastanawiam się, czy autobusiarz w ogóle poczuł uderzenie. Na pewno jednak poczuł (albo poczuje) kurier: stracił trochę plastiku z przodu i ładnie wyprofilował sobie maskę. Teraz ma taki bardziej róg na masce; twardzielsko.

Wieczorem za bardzo nie padało, pogodynka sugerowała, że w nocy będzie prószyło. Ta, dupa, prószyło. Raz, że sypało, a dwa, że się rozkręcało. Na Powstańców korek już od Hali Wola, a na Towarowej... akurat mało samochodów. No i ludzie. Stoją zmarznięci na tych przystankach i patrzą na człowieka jak na UFO, a myślałby kto, że w końcu Stolica, to i może kiedyś już rower widzieli. Okazuje się, że chyba nie.

Temperatura uparcie zamyka mi skalę w termometrze, chyba trzeba powoli zacząć wozić ze sobą dodatkowe rękawiczki.

I mamy pierwsze pięćset ka-em.
A przy okazji zmieniliśmy konto na Zalicz Gminę na wspólne (patrz button po lewej) - po co dwa razy wprowadzać te same gminy?

Powrót z pracy spokojny, przyjemny i ciepły, chociaż korki niesamowite. Na Popularnej aż zniżyłem się do jazdy po chodniku, bo nie chciałem walić pod prąd po ośnieżonej jezdni. Korek trzymał od Jerozolimskich (długo przed prawoskrętem), przez Popularną, w zasadzie aż do Połczyńskiej.

Z jazdy na kurs rowerem zrezygnowaliśmy; musimy być punktualnie, a rower tego nie gwarantował. Gdy wyjechaliśmy na ulice samochodem, doszliśmy do wniosku, że decyzja była jednak słuszna.

Rano nową standardową trasą, przez już odśnieżone miasto. A wyszliśmy specjalnie sporo wcześniej, by wziąć poprawkę na syf na drodze.

Weekend spędziliśmy trochę wspinaczkowo (sobota), trochę spacerowo (niedziela) i trochę porządkowo. Porządkowo dlatego, że za pomocą szamponu koloryzacyjnego ("Nafta") i szczoteczki do zębów próbowałem zmienić kolor sierści mojego łańcucha z "płomienny rudy" na "stylowy stalowy". Do tego nałożyłem odżywkę w postaci wosku do łańcucha (ciekawa alternatywa dla smaru, zobaczymy, jak się to w zimie spisuje).

Dziwnie tak ubierać się na spacer, zajęło to dłużej, niż zebranie się na rower. Gdy poszliśmy, oczywiście nie mogliśmy iść jak ludzie, przespacerować się po parku. Poszliśmy w głąb osiedla naprzeciwko, by dojść do torów w okolicy Wola Parku i dalej pójść tymi torami prawie do Lazurowej.

Hipcia musiała być wcześniej w pracy, więc zerwaliśmy się z łóżka jeszcze przed świtem (niezbyt to trudne, bo o 6:30, ale wyzwaniem było), szybkie śniadanie i zbiórka w rytmie "szybciej, no już" powtarzanego przez Hipcię jak matra... tylko po to, by o siódmej (!), w windzie, zapytała mnie "ej, czy my nie za wcześnie?".

Na zewnątrz sypie śnieg, ładnie i konsekwentnie sobie sypie. Samochody jadą ostrożnie, bardzo elegancko wyprzedzają; trochę tracimy czasu na przepychanie się w korku, w końcu leży śnieg i lepiej nie robić nieprzemyślanych manewrów. Decyduję się odwieźć Hipcię do samego końca, rzadko jest taka okazja, a czasu w bród.

Przy Marszałkowskiej komuś pięknie się zaczął poniedziałek - 7:30, a kanar już wypisuje mandat.

Zostawiam Hipcię i ruszam dalej, przejeżdżam skręt w tramwajo-ścieżkę na Nowowiejskiej (DDR zasypany, a "normalnie" skręcić się nie da, bo za mną jadą auta) i muszę pokombinować chodnikiem. Dalej z jakiegoś dziwnego powodu rezygnuję z jazdy Polem Mokotowskim (ciekawe, dlaczego? ;) ) i objeżdżam je przez Batorego.

Na Grójeckiej ruch rowerowy kwitnie... tylko czemu chodnikiem, skoro jest taka fajna, odśnieżona jezdnia?

Na weekend czeka ciężka praca nad rowerem, trzeba w końcu porządnie wyczyścić łańcuchy.

Z pracy standard, do pracy (już) standard; na Towarowej pomogłem sobie jadąc za pchającym się przez tłum (na gwizdkach) dźwigiem Tramwajów Warszawskich.

Od wczoraj mam paskudny katar. Mamy w pracy "służbowe" pudełka chusteczek, wszystkie co do sztuki z cyklu "Hello Kitty". Zatem co jakieś 10 minut smarkam kotu w dupę.

Dom, praca, dentysta. Maks wyciągnięty za ciężarówką w tunelu na Prymasa. Potem jeszcze czekał na mnie uprzejmy autobus. Zima jednak zmniejsza osiągi - miałem problem z utrzymaniem 45 km/h za autobusem.