Piątek wieczór. Jadę sobie, jak zwykle, ulicą Połczyńską, która od kilku miesięcy przypominała pustynię, a tu - niespodzianka: dookoła wyrośli ludzie. Minąłem kilku rowerzystów, wyleźli też biegacze, widać, że po zimie brakuje ruchu. Tak jest chyba zawsze - pod koniec zimy ludzie wylegają, gdy tylko mogą, potem, gdy już wiosna jest w pełni, fala nieco opada, już każdy się nałyka świeżego powietrza. O ile w Warszawie można mówić o świeżym powietrzu.

Gdy było minus ...naście, mimo że było sucho i przyczepnie, kierowcy człowieka omijali szerokim łukiem. Na przejazdach rowerowych nie wymuszali, nie wyprzedzali za blisko... Pojawiło się słońce i nagle wszyscy zbiorowo ocipieli, mimo że im cieplej, tym więcej rowerzystów wyjedzie. Dzisiaj zatem, skoro miała pojawić się mgła, spodziewałem się znowu zwiększonej ostrożności... i nie pomyliłem się. Elegancko przepuszczano nas, zatrzymywano się na czerwonej strzałce...

Niestety, jest też druga strona. Ciepło, więc można łazić, nie tylko z domu na przystanek i z powrotem. Wylazły ludzie. Oczywiście, gdzie ludzie włażą? Pod koła. Łazi tamtędy codziennie do roboty, ale nie potrafi się pajac nauczyć, że idzie przez przejście na DDR. W pewnym momencie, gdy jechałem już sam, kolejne tępe babsko podlazło pod koła. Od tego momentu miałem postanowione, że kolejny pajac-samobójca zbierze spory opierdol. Nie dla celów wychowawczych, w końcu tresowane krowy to rzadkość, po prostu, dla samej radości opierniczenia debila. Niestety, chyba wyczuli mój nastrój. Aż do roboty nikt chociaż stopą nie depnął na ścieżkę. A tak chciałem się zaprzyjaźnić...

Z drugiej strony - zacząlem liczyć samochody. Tylko jeden na dwudziestu wyprzedza za blisko, a ponad połowa zostawia przy wyprzedzaniu sporo zapasu. Czyli - nie jest tak źle.

Do domu wróciłem podchorowany, w pracy dwóch kolegów kichało i smarkało, zamiast iść na zwolnienie no i mi też się udzielilo. Z góry zapowiadałem, że na kurs jedziemy samochodem, ale wróciłem do domu, Hipcia zasugerowała jazdę na rowerze, to i wsiadłem, ciul tam, przecież nie zdechnę. Dojechałem, przegoniłem ludzi w tę i z powrotem, wróciłem... ale już zdrowy.

Stara się człowiek, jeździ w te mrozy, ciężko pracuje, żeby zachorować, a tu zawsze nic.

Więc nic nie napiszę. Kurs do pracy.

Słońce zaświeciło, śnieg iskrzył i raził. Przyjemnie się jechało.
Od zeszłego tygodnia jeżdżę w jesiennych rękawiczkach, zimowe są już za ciepłe.

Wypadałoby coś napisać w końcu. No to tak w telegraficznym skrócie: po kilku dniach jazdy Połczyńską, przerzuciliśmy się na Górczewską. Lodu jeszcze trochę leży, ale generalnie da się jechać obok siebie. I fajnie. Po drodze nie spotkaliśmy żadnego rowerzysty - czyżby wilgoć odstraszyła wszystkich?

A poza tym, to to, co wszyscy wiedzą: mokro, roztopowo i powoli, niestety, coraz cieplej.