Gdy ruszałem, na horyzoncie szalały pioruny. Po chwili jazdy ustaliłem, że jadę prosto w nie. Burza - krótka i ciepła - dostała mnie w Błoniu. Na wyjeździe, na dziurawej drodze na Leszno pozostały tylko głębokie kałuże. I te po drugiej stronie, z których dwukrotnie dostałem pełną fontanną ciepłej wody po twarzy. Na szczęście ciepłej.

Z samego rana zobaczyłem pr0 kolegę.

Wyjechał prawie na jezdnię poprzeczną Górczewskiej, ale - mimo że miał okazję przemknąć na czerwonym - po prostu się tam zatrzymał. Chciałem go puścić pierwszego, ale coś się wolno zbierał do startu, więc musiałem go wyprzedzić. Po chwili wyprzedził mnie, więc skorzystałem z okazji i koła. Zauważył to i - z mojejperspektywy - najpierw próbował mnie z niego zerwać (no, tak trochę, bo przyspieszył gwałtownie tylko do jakichś 29 km/h), a potem próbował "wrybkować" mnie w studzienkę kanalizacyjną. Co już było bardzo nieeleganckie.

A potem go straciłem z oczu, bo przeciął kolejne czerwone (tylko frajerzy stoją na czerwonym) i pojechał dalej.

No i fajnie. Zakładam bluzę i jadę. I wcale nie jest gorąco.

Wieczorem to aż mi się smutno zrobiło, gdy musiałem wyjść i wsiąść na rower ubrany na krótko, w całym wietrze. Rano pojechałem na długo.

Ale czemu tak nie mogło być w sobotę?!

Dopiero wchodząc do biura zorientowałem się, że nie zabrałem z domu laptopa, więc z konieczności musiałem zrobić wycieczkę z powrotem do domu.

Myślałem nawet, żeby popracować właśnie z domu, ale gdy tylko poczułem, jak ciepło zdążyło się już zrobić w mieszkaniu, to wybiłem sobie z głowy ten fantastyczny pomysł i wróciłem nacieszyć się klimatyzacją w pracy.