Tym razem nie tylko gmina Stare Babice.

Po pracy przejechałem się kolejną, nieznaną dróżką w bliskiej okolicy - tym razem była to Instalatorów. Póżniej przez Gołąbki ze skokiem przez tory z rowerem na plecach.

A potem uznałem, że w sumie to można podjechać na Pętlę S8. Spodobała mi się ta zabawa: "tyle" podjazdów i to jeszcze w Warszawie? I to tak blisko domu?

Jasne, nie przemieszczam się; widoków wielkich nie ma (chociaż, wróć, pięknie zachodziło słońce), ale ja jestem prostym człowiekiem: jak mam czego słuchać, to mogę jeździć choćby w kółko.

Na jednym, jedynym okrążeniu trekkingiem z sakwą wykręcilem taki sam czas, jak w weekend, ale kolarką. Ciekawe...

A reszta to już miasto i poranny transport.

Dojazd do pracy, musiało być szybko.

Nie przypuszczałem, że najkrótsza trasa jest tak krótka. Ale jako że prowadzi DDR-ami, to wolno z niej korzystać tylko w wyjątkowych sytuacjach.

Zrobiło się ciepło, więc kupa luda wyszła na rowery. To cieszy.

Co za tym idzie, standardem stały się wyścigi na DDR, wyprzedzanie na trzeciego, wyjeżdżanie na czołówkę, skręty bez sygnalizacji, przejeżdżanie na czerwonym, wymuszanie pierwszeństwa na jezdni i cała reszta robiącej dobrą robotę rowerzystom zabawy. To cieszy zdecydowanie mniej.

Dziś ujął mnie dżentelmen, który zmieniał pas w stylu "Like a Boss": najpierw zmieniał pas bez sygnalizacji (po prostu z prawej strony powoli zjeżdżał do lewej), a gdy już zajął miejsce na swoim docelowym pasie, oglądał się. Pewnie sprawdzić, czy nikt go nie przejechał.

Odpinając rower zauważyłem, że zapomniałem zabrać licznika. Został na biurku. Uznałem, że nie chce mi się po niego wracać. Odpaliłem śledzia w telefonie i ruszyłem. W końcu przypomniałem sobie, że miałem sprawdzić, czy taka jedna droga, którą mijam w ślimaku przy WKD Jerozolimskie, faktycznie, tak, jak mapa wskazuje, łączy się z Grójecką. Włodarzewska, znaczy się.

O dziwo, droga prowadziła tak, jak było napisane na mapie. Przez Gołąbki dotarłem w okolice S8, a potem uznałem, że pojadę przez Domaniewek. Tyle, że pomyliłem skręty i wylądowąłem w Ożarowie, skąd wewnętrzną drogą przy torach i przez jakieś pola (gruntówkami, niekoniecznie utwardzonymi) dotarłem do... a czort wie, gdzie. Pogroszew chyba.

Zobaczyłem drogowskaz na Borzęcin i stamtąd ruszyłem w znanym już kierunku. A potem to już stara, dobra, sprawdzona droga przez gminę Stare Babice.

Bez licznika i bez choćby zegarka nie wiedziałem, która godzina, ile już jadę i - nie znając prędkości - kiedy dotrę do domu. Nie znałem godziny, dzień znałem, ale spodziewałem się, że średnia będzie wyższa. Śledzik był nieubłagany: 26 km/h. Ot, proszę, jaka jest różnica między wskazaniami i wydajemisiem.

Poranek spędziłem w dymie spalin, bo po drodze spotykając sześć skuterów, prawie za każdym udało mi się utknąć. Dopiero gdy wjechalem między drzewa przy Popularnej mogłem poczuć coś w rodzaju świeżego powietrza.

Skończyła mi się książka.

Nie lubię tego, bo trzeba szukać nowej. A ta stara była naprawdę, naprawdę dobra.