Tym razem Biskupice przez Mosznę.

Żeby trzy stopnie rano?! Skandal!

Postanowiłem sprawdzić jedną z technicznych dróg wzdłuż S8, którą zauważyłem dzięki jednej z ostatnich jazd Jurka.

Zasłuchany w książkę pojechałem automatycznie w stronę domu i przegapiłem, oczywiście, Szeligowską. Musiałem więc wrócić. Tuż przed skrętem pojawiła się znajoma twarz, znajomy trykot Timobajl razem ze znajomo wyglądającą sakwą. W ramach kontrastu do tego, ja nie wyglądałem dla jeźdźca znajomo. Nie dziwię się - akurat znajdował się w ucieczce: sto metrów za nim z zakrętu wysypała się czteroosobowa reszta peletonu. Jakiś wyścig po okolicach ekspresówki?

Zachodnią stroną dotarłem do Lazurowej, skąd postanowiłem - skoro już mam za sobą cztery "podjazdy" (prawie jak w górach, co?), to strzelę sobie piąty. Zakręciłem się dookoła i podjechałem Wrocławską. To już prawie jak GMRDP!

No a reszta... jest milczeniem: dojazd do pracy i 10 km po mieście w ramach załatwiania spraw.

Przez Gołąbki, bokiem do Ożarowa i powrót przez Babice. Drugi dzień z rzędu stanąłem w tym samym miejscu (na przejeździe w Ożarowie) i drugi dzień z rzędu zatrzymał mnie szlaban - prawdopodobnie ten sam pociąg do Sochaczewa. Ma się to szczęście!

Rankiem (5:30) ledwo wyjrzałem z domu, a już zobaczyłem dwójkę rowerzystów. Kawałek dalej jeszcze trójkę, no i potem to już wiadomo. A jeszcze chwilę temu o tej godzinie mijałem nielicznych samobójców, z leniwie błyskającymi światełkami lampek, ukrytych w cieple zimowej kurtki, równie jak ja wówczas chętnych do czegokolwiek.

Po raz kolejny wypuściłem się na zachód kontynuując misję poznania mniejszych dróżek.

Ponownie zapuściłem się na Gołąbki, tym razem nie skacząc przez nieczynny przejazd, a korzystając z innego, nieco bardziej czynnego. Raz władowałem się w kamienie brukowe, innym razem w szuter, ale bokiem, bokiem, przez ulicę Rajdową dotarłem do Ożarowa.

Stamtąd przez rondo w Strzykułach i Kaputy skierowałem się w stronę upatrzonego wcześniej asfaltu łączącego Kaputy z Koczargami. Asfalt był z obu stron. Pośrodku był szuter, potem kamienie, a potem nieco mniejsze kamienie.

No a potem to już powrót przyjemną i znaną trasą.

Dorosłość zaczyna się wtedy, gdy potrzebujesz dostać się na drugą stronę jakiegoś ogrodzenia i ruszasz wzdłuż niego z myślą "gdzieś tu musi być jakaś furtka".

Zwalczyłem przemożną ochotę skoczenia przez nie.

Po podniesieniu kierownicy zrobiło się nagle bardzo wygodnie. Jak ja te Alpy przejechałem?! Do tego po zmianie zębatki łańcuch trzyma i wcale nie chce przeskakiwać.

No to co, słuchawki na uszy i zwiedzamy okolicę, słuchając przygód Daimona Freya.

Po drodze pomyliłem skręty i pojechałem główną na Zaborów, pakując się w paskudne nierówności...

Rower jedzie sam. Raz, że pozycja jakaś taka bardziej ałero się zrobiła, a dwa, że opony lepsze, to i można porządnie napompować.

A nawet jakoś tak się udało, że się z Hipcią ustawiliśmy na powrót. Trasa miała prowadzić Ursusem, uliczkami takimi, co rzadko jeździliśmy. W miejscu, gdzie kiedyś był przejazd kolejowy, teraz była dziura i trzeba było z rowerem na plecach skakać.

I raz zajechałem na cmentarz, bo pomyliłem kierunki...