W kierunku z pracy tym razem ja robiłem za niewolnika - trzech chłopa miało wspólną drogę ze mną przez bardzo długi odcinek i wieźli się aż do Hali Wola. Na szczęście (dla wyrównania) do pracy udało mi się podłapać za znajomym z widzenia kolegą z biura - odpuściłem, gdy na DDR doszedł do 36 km/h i dalej się rozpędzał.

Po pracy wiatr się uspokoił i jakoś było przyjemniej.

W nocy nad miastem przetoczyła się burza i wydawało mi się, gdy ruszyłem, że całe rowerowe towarzystwo wywiało. Okazało się, że mimo - wizualnie - strasznych warunków i deszczowej prognozy jednak niewiele osób zrezygnowało z drogi na kołach do roboty.

A to z dedykacją dla tych (a na pewno komuś się przydarzyło), którzy ostatnio o włos...

Z pracy w twarz, do pracy w twarz. Duło tak, że myślałem, że mnie z roweru zerwie.

Nawet się wyspałem, co jest dziwne. Nawet mi się nie chciało spieszyć, ale kiedy wyprzedził mnie niewolnik na trekkingu i z kadencją poniżej 60 jechał 32 km/h pod wiatr, uznałem, że nie mogę tego odpuścić. Potem go ominąłem na skrzyżowaniu, a gdy mnie znowu wyprzedził, uznałem, że aż tak mi się nie chce go gonić.

Kolejny niewolnik jechał na ostrym kole, więc podwiozłem się tylko tyle, ile musiałem, bo z założenia nie ufam ostrokołowym pedalarzom.

Ostatnie jazdy przez maratonem to w zasadzie pedałowanie jedną korba i to tylko o tyle, o ile.

Dostałem absolutny zakaz przyspieszania.

Rozważałem kontynuację wczorajszej misji i pobicie rekordu z tętnem poniżej 110, ale znudziło mi się. A dojeżdżając do domu i tak miałem identyczny wynik jak dzień wcześniej. I bądź tu mądry.

Rano nawet wyprzedził mnie dziadek na starej, piszczącej kolarce.

Byle do soboty. Startujemy rano.

A w ramach ciekawostki, drogiemu Czytelnikowi prezentuję ostatnio utrafionego bloga, ale nie tylko ze względu na treść - która standardowo-rowerowa jest, i nawet ciekawa, aż miło poczytać. Zafascynował mnie jednak obrazek w lewym górnym rogu.

Ścięte kółko "standardu 45", czyli "standard 30". Przy rondzie w Babicach wyjechał przede mnie chłopak na rowerze i jechał dokładnie moim tempem, przez co musiałem zwalniać, żeby nie wieźć się na kole. Na szczęście na wiaduktach odjechał ode mnie i pojechał prosto, do Pruszkowa.

Pokaż trasę GPS

Dłuższy nieco powrót do domu, z planem na bardzo spokojną jazdę. Tak to ja się jeszcze nigdy nie opierniczałem - z 58 minut jazdy 24 przejechałem z tętnem poniżej 110, czyli praktycznie pedałując jedną nogą. A mimo to średnia wyszła mi... prawie standardowa. A w zasadzie trochę wyższa niż standardowa...

Połączona z poranną wizytą u sadysty