... ale uderzyłem się głową w kant poduszki i straciłem przytomność na ponad godzinę.

Ogoliłem twarz. Jakoś po prawie trzech lata, ot tak, z ciekawości. Efekt był ciekawy, ale lepszy niż przypuszczałem.

Są też ciekawsze aspekty: okazało się, że na rowerze zimno jest w twarz. Dziwne.

Gra się tak, jak przeciwnik pozwala. A przeciwnikiem w tym wypadku byli czas i lista rzeczy do zrobienia. Ciekawsze trasy zostaną na przyszłość, czasu zostało tylko na coś marniutkiego.

Warszawa > Łomianki > Kazuń > Leszno > Kampinos > Gawratowa Wola > Leszno > Mariew > Lipków > Warszawa.

Większość z silnym frontalnym lub bocznym wiatrem, co, w połączeniu z solidnymi, piątkowymi treningami (i tym, że przez trasę nic nie zjadłem, bo niczego nie zabrałem) dało efekt w postaci zdechu w domu, już po powrocie. Ale przynajmniej pogoda była przyjemna, cały czas powyżej 13 stopni.

Czas coś solidniejszego przejechać. No czas już.

Rzadko kiedy zdarza mi się wpisywać taki dystans. Praca-dom-praca (z poranną rundą)-dom-ścianka-dom + ustawka z globalbusem. Samego dystansu z piątku było coś około 63-64 km.

Nie ma o czym pisać, bo nawet mi obrzydłoby pisanie w kółko o tej samej trasie. Albo tych samych trasach: do domu, do pracy, poranne kółko (lub nie), na ściankę. Chwilowo nie ma kiedy jeździć. Za to mamy czas na wspinanie i, przynajmniej tu, widać efekty.