A ja myślałem, że ludzie z brodą to są porządne ludzie. Okazuje się, że nie wszystkie.

Wracam z pracy, przejeżdżam przez przejazd rowerowy, zostaję bardzo dokładnie zignorowany, a pan kierowca jedzie jakby wcale nie miał zamiaru się zatrzymać. Robię mu więc moją ulubioną niespodziankę - czyli gwałtowne hamowanie tuż przed przejazdem, na tyle spokojnie, by ani mi, ani sobie krzywdy nie zrobił, ale na tyle ostro, by musiał mnie zauważyć.

Gwałtowne hamowanie, jego drzwi są na wysokości mnie, pokazuję mu dwa palce... ale okejki, spokojnie. Po co pokazywać środkowe, jak można człowieka nagrodzić za wyjątkową postawę? Omijam, ale patrzę... o, szybka się otwiera. Hurra, będziemy sobie rozmawiać!

Podchodzę i dowiaduję się, że "przed przejściem dla pieszych powinienem się zatrzymać". Gdyby to jeszcze stary dziad, który szkolił się za towarzysza Gierka, to po prostu bym olał, ale to młody chłopak! Skończyło się na "[zatrzymać się] Przed przejazdem rowerowym, baranie?!", z wymownym gestem stukania się w czoło; po tym pojechałem w swoją stronę.

Niesamowite.

A wyszła nam, a po pracy, a co!

Potem jeszcze wyszła ścianka, a na niej VI.1 wciągnięte OS. Przyznam, że się nie spodziewałem. Ale trzeba ładować, bo Hipcia jest pół kroku za mną - na poziomie wkoszenia VI+ OS.

Nabyłem sobie pulsometr. W zasadzie "nabyliśmy", bo sztuka jedna na łebka. Szczerze wierzę w to, że pomoże mi to polepszyć wyniki; za taką kasę to już nie ma wyboru - musi polepszyć, a ja muszę wierzyć.

Na razie wiem o tym tyle, że pojawiają się tam różne, fajne cyferki. I inne, ale równie miłe literki - np. z jakiegoś fitness testu wyszło mi, że mam "elitarną" wydolność oddechową. Czy coś takiego. Według ich samouczka brakuje mi tylko jednego punktu do wydolności, którą osiągają zawodowi kolarze. Proszę, jakże to mile łechce ego, prawda?

A teraz trzeba kupić książkę lub poczytać jakieś wiarygodne artykuły, żeby dowiedzieć się co to tam wyskakuje, zrozumieć jak to działa i faktycznie przełożyć to na jakiś rozsądny trening. I dowiedzieć się, czy da się to zorganizować w drodze do domu.

Znowu dwudniówka, ale tym razem przynajmniej wychodzę na bieżącą datę. Pomijając, oczywiście, Bałkany, gdzie na razie mam opisane dziewięć dni z dwudziestu trzech.

Niestety, ostatni czas w pracy nie sprzyja pisaniu. Jeżdżeniu też nie.

Aż mi normalnie wstyd. Ale nie mam ostatnio czasu pisać.