Przepisano mi mikroelementy, których podobno brakowało. Drugi dzień mija, teoretycznie widzę poprawę, w praktyce - trzeba poczekać z tydzień, aż minie efekt placebo. Niemniej jednak zachodzi poważne ryzyko, że jednak przeżyję i dalej będę wypisywał tu przeróżne głupoty.

W ramach jeżdżenia dojechałem do domu, a rano, z Hipcią, do pracy - przez Połczyńską, Górczewska jakas nieprzyjemna jest.

W Airbike zakupiłem Hipci nową piastę; spacerując fragmentem chodnika między Blue Shitty a Rondem Zesłańców zrozumiałem, że niepotrzebnie irytuję się na ludzi, którzy włażą na DDR. Tam w znakomitej części nie bardzo jest jak iść, gdy mijają się więcej niż dwie osoby.

... poniedziałek nadszedł, po raz pierwszy od wieków po DDR (skład: kostka, szkło, piasek). Nie wiem, czy ludzi więcej, czy mniej niż zwykle, na pewno więcej niż na jezdni. Słońce grzało, trochę nie zgrywało się to z zapowiedzianym przez pogodynkę -3 (odczuwalna -7). Hipcia mruczała pod nosem, ja takoż, bo to, że ubraliśmy się za cieplo, to jeszcze pół biedy, ale oboje mieliśmy za ciepłe rękawiczki.

Chłodno i mokro. A nawet przez chwilę pokapało.

Nici z wykorzystania pierwszego słonecznego weekendu. Nadal dochodzę do siebie i muszę odpoczywać. Zresztą i tak na długie trasy nie mamy sprzętu, bo koło Hipci może rozkraczyć się w każdej chwili.

Na razie więc tylko Norwegia (zakupy i plan podróży), ale też kolejne nadrobione fotkowe zaległości. Smacznego :)

Tydzień choroby i ogólne pogorszenie zdrowia. Miesiąc do dupy. Mam nadzieję, że w marcu będzie lepiej.

Powrót szybki, bo z domu szybciutko na sekcję.

Wczoraj pierwszy raz od niepamiętnych czasów musiałem w domu położyć się spać po powrocie, bo nie byłem w stanie funkcjonować. Nie podoba mi się to.

Zbudził mnie budzik. Standardowy, o siódmej. I trzy kolejne. Przy ostatnim stwierdziłem "A, jeszcze sekunda, w końcu Ona i tak zaraz się zerwie", wtuliłem się w ciepło i zamknąłem oczy. Otworzyłem je kwadrans później, bo Hipcia nadal spała. Zebraliśmy się w dwadzieścia minut i wymknęliśmy w miasto.

Na mieście korki. Długie i irytujące. Już po pożegnaniu, jadąc Towarową, zacząłem się zastanawiać, dlaczego kierowcy wyciągają w sporach z rowerzystami argument o tym, że rowerzyści to zawalidrogi i powodują spóźnienia. Chętnie zmierzę się z kimś w rywalizacji dotyczącej tego, kto więcej czasu traci: ja przez kierowców, czy dowolny kierowca przez rowerzystów?

Zaległości opisowych mam(y) sporo. Pozostaje cała Norwegia i trzy i pół górskiego wyjazdu. Dobrze, że chociaż w przypadku BS nie mam ambicji wypisywać czegoś przez duże "C", jak nie mam weny: nie ma o czym pisać, dwa słowa lub wcale i wpis jest. Teraz popchnąłem robotę naprzód: pozostało mi "pół" górskiego wyjazdu (czyli końcówka szlajania się po Karkonoszach - bez mapy szlaków za cholerę nie pamiętam, którędy schodziliśmy) i polowa Norwegii. Reszta, czyli trzykrotne Tatry i początek Norwegii zostały przepchnięte do następnego kroku.

Dla nieświadomych procesu publikacyjnego: ja piszę, potem to edytuje Hipcia, dodając wszystko, czego zapomniałem, poprawiając moje literówki i dodając własne, a na sam koniec biorę to ja, czytam raz ostatni i publikuję (czyli, dla powyższych relacji: ja skończyłem, teraz Hipcia). Teraz z publikowaniem jest łatwiej, bo w końcu strona dostała nowy silnik i publikacja polega na jednym kliknięciu; a i zdjęcia będzie łatwiej dodać (bo tak, planuję dodać kilka fotek z ww. wypraw). No i coś się zadzieje, trochę mnie męczy blogowanie o ścianie wspinaczkowej... chociaż to dobrze, gdy mnie coś męczy, to zazwyczaj wpadam na jakiś kreatywny pomysł - na przykład od dwóch wpisów pojawiają się filmiki.

A rowerowo, jeśli kogokolwiek to interesuje, było standardowo. O tyle inaczej, że w końcu się trochę przesuszyło i droga szła przyjemniej. I o tyle inaczej, że w końcu przekroczyłem pierwszy tysiąc w tym roku.

...do domu wróciłem jednak. Mokro, a hamulce działać nie chciały, ze dwa razy o mało co nie wyjechałem na środek skrzyżowania i kilka razy ratowałem się przed wjechaniem samochodowi w dupę.

Potem pojechaliśmy samochodem, bo ludzie sobie wymyślili piwo po zajęciach... o wpół do pierwszej zawinęliśmy do domu.

Rano - mokro, ale bez kałuż, nie muszę dosuszać spodni.

W temacie powrotu z pracy mieliśmy sprzeczne zeznania. Ja twierdziłem, że było tylko cholernie mokro, Hipcia upierała się, że było paskudnie ślisko... a jechaliśmy prawie o tej samej porze, z różnicą pół godziny. Skoro nie mogliśmy się dogadać, to chociaż zmieniłem Hipci opony. :)

W kierunku "do pracy" zeznania było spójne: mokro.