Na ścianie można mnie wyżymać. Ale okazało się, że takie kilkanaście dni restu od wspinaczki robi moc: łyknąłem VI.1 na BW tak, jakbym dopiero wstał rano.

A, no i podziękowania dla ZTM - przewiozłem się za autobusem przez caluteńkie Powstańców.

No i jeszcze dopisek, bo zapomniałem - udało się w końcu na Prymasa wprowadzić w życie akcję "rower nie przeszkadza" - przez całą, calusieńką drogę, od Kasprzaka do Ronda Zesłańców nie wyprzedził mnie żaden samochód (ani żaden nie został przeze mnie przyblokowany). Tak, wiadomo, rowery na jezdniach to zło, bo udowadniają, że można jeździć szybciej niż samochód.

Zakończył się bardzo udany rowerowo lipiec. Przejechane prawie 1700 km (piąty miesiąc pod kątem przebiegu w historii) ze średnią prawie 27 km/h (rekord!).

Zauważyłem, że na wtorkowy wieczór organizowana była szosowa przejażdżka organizowana przez Cyklistę w Warszawie. Zacząłem rozważać czy się nie wybrać. Hipcia była przeciwko, bo raz, że nie przepada za towarzystwem, a dwa - była dość sceptyczna do włóczenia się nocą w peletonie nieznanych ludzi.Jak się ma słaby wzrok to trzeba wybierać sprawdzone towarzystwo.

Sprawę zakończyło stwierdzenie z regulaminu: "kaski na propsie", które, jak rozumiem, było wezwaniem do obowiązkowego stawienia się w przegrzewaczu czaszki. Całość dobiła temperatura - tuż przed północą było 25 stopni.

Ustawka w Centrum i powrót stamtąd już razem. Jak zawsze zaskakuje widok "chodnikowców". Jasne, można powiedzieć, że taka Marszałkowska czy inna Kasprzaka to duże, ruchliwe ulice i na pewno niebezpieczne. Ale taka Królewska czy Grzybowska, wąskie ulice, gdzie samochody i tak jeżdżą wolno (jadąc w tamtą stronę to ja musiałem przez auta zwalniać), aż prosi się, by ten kawałek wygodniej i szybciej przejechać jezdnią. Niestety - niektórzy wolą wbrew przepisom gnieść się na wąskim chodniczku i denerwować pieszych.

Rano wspólna droga do pracy - aż pod samo BC.

Temperatura spadła, trochę popadało, wreszcie można wziąć oddech!

Z duszą (i stopą) na ramieniu potruchtałem na Obo, bo trzeba było zobaczyć, jak stopa po czterech (?) tygodniach wspinaczkowego obijactwa zachowa się na ścianie. Opierniczałem się tylko wspinaczkowo, bo rowerowo nie było wytchnienia.

I co? I co? Ha! Ha ha! Idzie. Czasem zaboli, ale idzie!

Inna sprawa to forma; wszystko zleciało na łeb i na szyję, trzeba będzie odbudować.